رو قلبت هدیه داده زل بزنی و به جای اینکه لبریز کینه ونفرت بشی حس کنی هنوز هم

دوسش داری.چقدر سخت دلت بخواد سر تو باز به دیواری تکیه بدی که یه بار زیر آوار

غرورت همه وجودت له شده.چقدر سخت تو خیالت ساعت ها با هاش حرف بزنی اما

وقتی دیدیش غیر از سلام چیزی نتونی بهش بگی.چقدر سخت وقتی که  پشتت بهش

دونه های اشک گونه ها تو خیس کند اما مجبور بشی لبخند بزنی تا بفهمه هنوز هم

دوسش داری. چقدر سخت گل آرزو ها تو،تو باغ دیگری ببینی وهزار بار تو خودت

بشکنی واونوقت آروم زیر لب بگی

 گل من باغچه ی نو مبارک...