منظور رسم ها و آيين هايي هستند که در آنها حرکت طبيعي زندگي نقش و تأثير دارد و حکومت ها و دولت ها آن را بوجود نمي آورند. جز اينکه بر حسب ضرورت و با هدف تثبيت قدرت و منافع سياسي خود از آنها به صورت ابزاري استفاده کنند . . .

به عنوان مثال پس از استقرار اسلام در ايران به ويژه در دوران خلافت بني اميه آيين هاي ايراني مانند نوروز، سده و مهرگان با واکنش حکومت روبرو مي شدند و از برگزاري آنها جلوگيري شد ولي چون زمينه ها و بسترهاي پديدآورندة اين آيين ها به اندازةکافي قوي بودند به تدريج از فشارهاي حکومت کم شد؛

 درحاليکه بر اساس روايات حضرت رسول اکرم (ص) و حضرت علي (ع) با نوروز باخشنودي و انعطاف برخورد مي کردند، معاويه درآغاز خلافت خود برگزاري آيين هاي نوروزي را ممنوع کرد اما وقتي که فهميد ايرانيان در نوروز هديه هاي کلاني را به حکام و فرمانروايان مي دهند نرمش نشان داد و تا آنجا پيش رفت که گفته مي شود درآمدش از اين هدايا در سال به 10 ميليون درهم مي رسيد.

اگر اتخاذ روش هاي جديد از سوي حکومت ها براي اداره نظام حکومتي زمينه هاي کاربرد جاذبة برخي از آيين ها را سست کند يا از ميان بردارد آن آيين ها نيز کم رنگ مي شوند البته تنها دولتها در تغيير آداب و آيين ها تاْثير گذار نيستند بلکه رخدادها و موضوع هاي تازه در آن عرصه نيز مي تواند در بودن يا نبودن عناصري از فرهنگ عامة تاْثير گذار باشد همچون همزماني ايام نوروز با بزرگداشت ايام سوگواري محرم و عاشوراي حسيني (ع) .

بسياري از آيين ها براي پر کردن لحظه هاي فراغت مردم کاربرد داشتند مردم براي رهايي از رنج و سکون و تنهايي   گرد هم مي آمدند و آيين و رسومي صوتي و تصويري جاي آن آيين ها را گرفته اند البته رسانه ها مي توانند در باز آفريني سنت هاي از ياد رفته نيز نقش داشته باشند....

 با اندکی تغيير و تخليص / ايسنا / ادب و فرهنگ / نقش حکومت در شکل گيری ايين مردم / پناهی سمنانی /

سال «هجري قمري»تا سنه 1344 مبناي تاريخ رسمي كشور ايران بود . در آن سال كه بر حسب تاريخ 1304سال شمسي از هجرت پيامبر عظيم الشأن اسلام ميگذشت ، تاريخ شمسي  (خورشيدي ) براي امور دولتي انتخاب شد و به موجب قانون رسميت يافت . اصل هفدهم قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران در اين باره ميگويد : «مبدأ تاريخ رسمي كشور . هجرت پيامبر اسلام (ص) است و تاريخ هجري شمسي و هجري قمري هر دو معتبر است ، اما مبناي كار ادارات دولتي هجري شمسي است ... »

      -   سال قمري ده روز و شش ساعت و يازده ثانيه كوتاه تر از سال شمسي است . آغاز سال شمسي نخستين روز بهار است كه مطابق با 21 يا 22 مارس از سال مسيحي ميباشد ، شش ماه نخستين سال را 31 روز ميشمارند و ماههاي بعد باستثناي اسفند كه گاه 29 روز ميشود را سي روز به حساب مي آورند

       -ايرانيان روز اول فروردين را نوروز مينامند ، در زمانهاي قديم نوروز در اول بهار نبود و گاه به بهار و گاه به تابستان و ... مي افتاد . در سال 471 ق به فرمان سلطان جلال الدين ملكشاه سلجوقي حكيم عمر خيام و چند منجم ديگر تقويم جلالي را تنظيم كردند و نوروز را در اول بهار يا نخستين روز برج حمل قرار دادند . بدين منظور قرار شد هر چهار سال يك روز بر تعداد روزهاي سال بيفزايند و سال چهارم را 366 روز حساب كنند و پس از هر 28 سال ( هفت دوره چهار ساله ) به جاي آنكه به آخرين ماه سال يك روز بيفزايند اين روز را به نخستين ماه دوره بعد يعني دوره نهم اضافه كنند . بدين ترتيب سال جلالي نزديك ترين سال به سال شمسي شد . سال شمسي حقيقي 365 روز و 5 ساعت و 48 دقيقه و 64 ثانيه است .
 

حيات دوباره

بهار دميدن روح حيات است در كالبد طبيعت و فروردين فصل جريان  خون است در شاهرگ هستي. سال به پايان خود نزديك مي شود. شب به دنبال روز و روز به دنبال شب و اين قصه كه نامش قصه عمر است همچنان ادامه دارد.

 پس بايد هوشيار باشيم كه فصل ها مي آيند و مي روند اما اين عمر ماست كه قابل بازگشت نمي باشد. بياييد از اين تجديد بهار درس تجديد حركت و تلاش را آموخته و ارزش واقعي عمر را دريابيم.

آغاز سال نو ايام عيد فرصت مناسبي براي صله رحم و رسيدگي به وضع خويشان و بستگان است كه اين نيز يكي از نشانه هاي اخلاق و سنن مرضيه اسلامي و انساني است.

 آمدن فصل بهار و آغاز نوروز و رنگ تازه طبيعت اين مسئوليت اغنيا جامعه را به آنان گوشزد مي نمايد كه بايد بخل نورزيده و از مال خويش در راه خدا به نيازمندان و محرومان كمك نمايند و حقوق فقرا را كه خداوند به فضل خويش به آنان داده ادا نمايند و با عمل خير خود بهار انسانيت را جلوه  و شكوه بخشند چرا كه به قول امام راحلمان (ره) آن  روز عيد داريم كه مستمندان و مستضعفان ما به زندگي صحيح رفاهي و تربيت اسلامي و انساني برسند ...... عيد واقعي آن وقتي است كه انسان رضاي خدا را به دست آورد و درون خود را اصلاح كند.